بر خلاف این عرف غلط اجتماع که اشتباه کردن به منزله بی اعتباری و بی اعتمادیست ، ذات اشتباه از آن بابت که زمینه رشد و آگاهی انسان را فراهم می نماید قابل توجه است و نباید با سطحی نگری با این مقوله برخورد کرد.

البته منظور از اشتباه ، نه اشتباهات مغرضانه و جهت دار است!! که آن موارد از دایره بحث من خارج است.

هر انسانی در طول زندگی اش اشتباهاتی را رقم می زند. این مورد به خودی خود امری طبیعی است.حال اشتباه در عملکرد کاری روابط خانوادگی و فامیلی ، روابط دوستانه ، رفتار ناسالم اجتماعی  (نقض قوانین ) تصمیم گیریها و ... منظوراست.  

اشتباه نکردن مغایر با ذات انسان است اما اشتباه کردن یک اتفاق طبیعی است. چون آگاهی انسان محدود و به مرور زمان و کسب تجارب رشد می یابد.

 پذیرش اشتباه هرگز ننگ و عار و خفت آور نیست ... نپذیرفتن اشتباه ننگ و عار و خفت آور است.

هرگاه انسان متوجه عمل ، رفتار و گفتار اشتباه خود شود اگر با شهامت و قلبن بپذیرد و به حقیقت احترام گذارد نتیجه تصمیمش این خواهد شد که موفقیت و رشد و سعادت و آرامش به سوی او گرایش خواهند یافت ولی اگر خلاف این عمل کند خود باعث شده است تا موفقیت و سعادت و رشد و آرامش از گرایش به او رو گردان شوند!!

پذیرش اشتباه و بهره گیری از آموزه های جاری در دل آن گواه لیاقت و شایستگی و مناعت طبع انسان پذیرنده می باشد. متاسفانه در عرف ما پذیرش اشتباه و عذر خواهی نشانه ضعف و تحقیر شدن و از دست دادن جایگاه است!!

باید قبول کنیم که پذیرش اشتباه و اصلاح رویه ذهنی حاکی از بلوغ شخصیت و رشد و تعالی فکر و نهاد انسان می باشد.

نکته ای که باید مورد توجه قرار گیرد این است که هرکسی را توان اینکار پسندیده نیست ... تا ذات انسان چه باشد!!

آنکه ارزش پذیر، اخلاق گرا ، خود ساخته ، خدا دوست ، خود دوست، فکور، پیشرو ، مسوولیت پذیر، متعهد ، منیع ، با کرامت و  خود آگاه باشد هرگاه متوجه اشتباه خود شود منصفانه بر آن تامل کرده و بی هیچ مقاومتی مسولیت اشتباه خود را صادقانه می پذیرد...