بنجامین فرانکلین جایی گفته بود که بسیاری از مردم در ۲۵ سالگی می‌میرند؛ اما تا ۷۵

سالگی مدفون نمی‌شوند.

بچه‌هایی که رشته‌ی مدیریت خوانده‌اند به خوبی «پیتر دراکر» را می‌شناسند. جایی دیدم او در یکی از سخنرانی‌هایش گفته:

 

هنگامی که فقط ۱۳ سال داشتم، معلم‌مان از تک‌تک ما سؤال بسیار جالبی می‌کرد. او می‌پرسید: «به‌خاطر چه‌ چیزی بایستی از تو یاد کنند.

کسی نمی‌توانست این سؤال معلم را پاسخ درست‌وحسابی بدهد. در این موقع معلم‌مان می‌خندید و می‌گفت: «انتظار ندارم بتوانید به سؤال من پاسخ دهید. اما اگر در سن ۵۰ سالگی هم نتوانستید پاسخی برای آن بیابید، در این‌صورت حتم بدانید که زندگی‌تان را ضایع کرده‌اید.

 

یکی از همکلاسی‌های دراکر در شصتمین گردهمایی دراکر و همکلاسی‌هایش از همه‌ی شرکت‌کنندگان پرسید که آیا آن معلم و سؤال او را به یاد دارند یا نه؟

همه‌ی حاضران جواب مثبت دارندو به صراحت اذعان داشتند که این سؤال سبب دگرگونی شدیدی در زندگی آن‌ها شده است. هرچند که تا ۴۰ سالگی پاسخ درستی برای آن پیدا نکرده‌ بودند.

همه‌ی آن‌ها از ۲۰ سالگی به بعد کوشیده بودند به سؤال معلم پاسخ دهند. اما پاسخ‌شان دوام زیادی نیاورده بود.

در واقع دست‌یابی به این‌که واقعاً چه چیزی مهم است، مستلزم گذشت زمان بیشتری بود